Auteursarchief: Dré Wolput

Geen categorie

Drugs, drugs en…geld.

Afbeeldingsresultaat voor fotos drugs en geld
De politiediensten hebben dit jaar al een veertigtal kweeklocaties voor cannabis aangetroffen in de Antwerpse Kempen.  https://www.gva.be/cnt/dmf20191213_04766030/politiediensten-ontdekten-dit-jaar-al-veertigtal-kweeklocaties-voor-cannabis   Enkele dagen geleden werd een professionele plantage van wel 1.500 planten aangetroffen naast onze deur op de hoek Kruishuisstraat/Patriottenstraat en werd een wietplantage in opbouw ontdekt in de Kadasterstraat. Lees verder →

Standaard
Geen categorie

Te veel ? Maar vooral tè snel

Afbeeldingsresultaat voor fotos dweilen met de kraan open

Cijfers inzake migratie weergeven (zie mijn vorige blog) is één zaak. Wat dat betekent aan maatschappelijke druk is een andere zaak. Wie ervan uitgaat dat ik tegen migratie en/of asielzoekers ben, kent mij absoluut NIET goed. Maar wat ik wel altijd al heb willen duidelijk maken is : er zijn er te veel op te korte tijd in onze stad terechtgekomen. Wij hadden en hebben zelfs niet de tijd om aan ‘zij’ te wennen. Lees verder →

Standaard
Geen categorie

Euthanasie en mensen met dementie

Afbeeldingsresultaat voor fotos van dokters die een spuitje geven"

Het debat over euthanasie bij mensen met dementie is niet nieuw maar staat wel opnieuw bovenaan de politieke agenda.

Als ervaringsdeskundige, wat inzake deze materie toch wel een erg akelig begrip is, zou ik vooral onze politici willen wijzen op de gewetensproblematiek die ook kan/zal spelen wanneer je euthanasie moet toepassen op een dementerende persoon.

Ik kan het mij alvast NIET voorstellen dat ik dat zou kunnen doen.

Het voorbije weekend stuurde ik mijn getuigenis ook door aan Kempense parlementairen en kreeg toch wel enkele hartverwarmende reacties. Uiteraard moet elke parlementariër zelf in eer en geweten oordelen.

Het is nu meer dan 13  jaar geleden zijn dat mijn echtgenote is gestorven aan de ziekte A.L.S. De dag en het uur waarop hadden wij zelf gekozen. Er werd bij haar euthanasie toegepast. De wil dat dit zou gebeuren had zij kort na de diagnose, twee jaar eerder, ook uitdrukkelijk gevat in een wilsbeschikking.
Maar, A.L.S. is een steeds voortschrijdende verlammingsziekte. Toen het eenmaal zo ver was, dat Jeeke  haar wilsbeschikking –euthanasie- wou laten uitvoeren,  was zij evenwel ‘fysiek’ niet meer bij machte om de procedure in werking te stellen. Zij kon al een hele tijd niet meer praten en het intikken op een ‘mini PC’ kon nog maar zeer moeizaam. Zo moeizaam zelfs dat ik of een andere persoon daarbij haar hand diende te ‘richten’. 
Concreet betekende dit,  dat  ikzelf –op haar aangeven, want haar geest is tot op haar allerlaatste levensmoment,  100% lucide gebleven- de nodige stappen moest  zetten.
Afspraken maken met de huisarts die de euthanasie zou uitvoeren. Zelf de medicatie daartoe gaan halen bij de apotheker. Een neutrale -ons onbekende- arts ontvangen en hem helpen bij de ondervraging van mijn vrouw die nog enkel met een minieme hoofdbeweging kon antwoorden…
Wij hadden met mekaar, vooraf de wil en de uitvoering tot euthanasie zeer goed doorgesproken. Bovendien was de wilsbeschikking daartoe al bij het vaststellen van haar ziekte -A.L.S.- opgemaakt. Zelf had ze altijd duidelijk gesteld naar haar gezin en haar broers en zussen toe, dat de euthanasie moest worden toegepast zodra, zoals ze dat zelf uitdrukte, alle geneugtes van het leven verdwenen waren.
Toen ze enkele weken voordien een maagsonde moest laten plaatsen om haar voeding te kunnen geven, was dat het signaal voor haar, en van haar voor ons, dat het nu wel mocht ophouden.
Ondanks dit alles ben ik na haar sterven, herhaaldelijk en badend in het zweet wakker geworden. Met telkens opnieuw de vraag : heb ik wel juist gehandeld ??.  Uren was ik dan serieus van slag. Telkens weer moest ik mezelf overtuigen dat dit wel degelijk haar wens was geweest. Dat zij wel degelijk van mij verwachtte dat ik ervoor zou zorgen dat haar wens , kon worden uitgevoerd.
Het is maar omwille van het gegeven dat we met mekaar een sterke en liefdevolle band hadden en bovendien ook de zorg die zij nodig had, met de nodige liefde voor mekaar hebben kunnen/willen geven; maar nog belangrijker : omdat zij, ondanks haar bijna totale fysieke aftakeling tot op de allerlaatste seconde van haar leven, helder van geest is gebleven, dat ik uiteindelijk niet in een gewetensconflict terecht gekomen ben.
Vanuit deze persoonlijke ervaring heb ik het gevoel dat euthanasie zonder het bestaan van deze, wat ik ‘omkaderende voorwaarden’ noem, bij vele mensen wel kan leiden tot een gewetensconflict. Bij de politieke discussie vandaag over het uitbreiden van euthanasie tot dementerende personen, nodig ik de politici uit dit ernstig mee in overweging te nemen. 
Dré Wolput
Turnhout
26/11/2019

 

Standaard
Geen categorie

Recidive

Afbeeldingsresultaat voor fotos arrestaties"

In het strafrecht, is recidive, de herhaling van een strafbaar feit. Inzake de diefstallen uit onze parkeergarage kan ik duidelijk spreken van reciDIEven. Naar aanleiding van -alweer- een inbraak in onze gemeenschappelijke parkeergarage in januari vorig jaar, ben ik vandaag op de griffie van de rechtbank het dossier gaan inkijken omdat deze zaken zullen voorkomen op de terechtzitting van 29/11 ek. Lees verder →

Standaard