Geen categorie

Sluitings-overwegingen

 

Turneia (vluchtelingenopvang in Turnhout) loopt steeds verder leeg. Einde deze week zouden er nog maar een 100-tal bewoners verblijven. Ik wil graag enkele beschouwingen geven bij deze sluiting, zonder te vervallen in wat ik reeds in eerdere blogs heb geschreven.
-De verantwoordelijken/begeleiders van Turneia verdienen alle lof. Zij hebben altijd de nodige inspanningen gedaan om het samenleven in goede banen te leiden. Zowel IN het centrum als daarbuiten MET de buurtbewoners.

-Turneia was -door de aard van de opvang, met name in een gebouw met 65 hotel-appartementen- wellicht de meest luxueuze opvang in België, misschien zelfs wel van Europa.

-Nadat de klanken van de welkom-muziek waren uitgestorven, meldden zich ruim 200 vrijwilligers aan bij de Stad Turnhout. Wellicht waren velen van hen geïnspireerd door   Aylan, de kleuter die in september 2015, dood aanspoelde op een strand. Maar tegelijk was er ook de vaststelling dat reeds voor de zomervakantie dit aantal was geslonken tot nog géén 10%.

-Als één van de directe buurtbewoners heb ik van zodra bekend werd dat er zowat -400- vluchtelingen zouden komen, de kaart van ‘goed nabuurschap’ getrokken. Er was, voor zover ik weet, ook nooit ècht verzet tegen deze opvang. Temeer daar iedereen uitging van een tijdelijke situatie van 1 jaar…Wel waren/zijn heel veel mensen van mening dat -400- een veel te groot aantal is. De druk op de buurt zou wellicht minder groot zijn als de opvang beperkt was geweest tot zowat 150, maximaal 200 vluchtelingen.

-Bij het begin van het nieuwe jaar werd een zeer goed opgevolgde en vooral erg gesmaakte nieuwjaarsontmoeting georganiseerd. Ik ben nog altijd content, deze ontmoeting te hebben voorgesteld aan het buurtcontactcomité.

-een beetje bizar was toch wel, dat iemand die niet echt in de buurt van Turneia woont, zich op een bepaald ogenblik in de pers (HLN) ook per se wilde profileren als buurtbewoner…alsof het een wedstrijd betreft van ‘om ter liefst een vluchteling zien’

-De belangrijkste les die ik in dit jaar heb geleerd is : verdraagzaamheid mag zeker niet betekenen dat je alles zomaar moet verdragen !

Gemengde gevoelens

Het centrum zal tegen begin oktober leeg staan, maar tegelijk is er ook de bekommernis, wat er nu met dit gebouw van Corsendonk groep te gebeuren staat.
ondertussen blijven -wereldwijd- wel duizenden op de vlucht. De ene omwille van oorlog en geweld de andere op zoek naar een beter leven, een uitweg uit de armoede. De aanleiding, waarom er vorig jaar zoveel  (nood)opvangplaatsen voor vluchtelingen nodig waren, is dus absoluut niet weg of opgelost.

Maar ik ben me ook bewust dat ‘wij’ dit allemaal niet kunnen opvangen.

Solidariteit is belangrijk maar heeft ook grenzen nodig. Anders blijft ze niet bestaan

(Sinds het ontstaan van Turneia schreef ik er al meerdere blogs over. Zoals : vol is vol; Turneia gaat dicht; druk in de buurt; de vlucht vooruit; buren in Turneia; en nu ?; ongerust; asiel in Turnhout; en de meest recente : overleg=dood. Uiteraard kan u dit alles nog (na)lezen op deze blog wolput.com)

Standaard