Opinie

Discriminatie in mijn huisje?!

te huur

Johan Leman, vroegere directeur van het centrum voor gelijke kansen, maakte zich afgelopen dagen een beetje ‘dik’.  Professor Mathias Storme is door NVA aangeduid als lid van de RVB van het centrum gelijke kansen. Dat deze Mathias Storme 10 jaar geleden al een pleidooi heeft gehouden voor het recht op discriminatie, zint de Heer Leman niet echt.

Het standpunt terzake van Storme (*) :  “De anti-discriminatiewet (ADW) is totalitair. De wet maakt geen onderscheid tussen de publieke sector (de overheid) en de private (de burgers). Alleen dictaturen kennen dit onderscheid niet. Het beginsel van gelijke behandeling en niet-discriminatie moet gelden bij de overheid en bij organisaties die een monopoliepositie hebben. Maar men mag het niet veralgemenen tot gewone burgers. Ik pleit voor hun vrijheid om te discrimineren. Dat wil zeggen dat ze in hun dagelijks leven keuzes mogen maken die ze niet moeten verrechtvaardigen. Nu kan dat niet meer. De burger moet al zijn keuzes objectief en redelijk kunnen verrechtvaardigen verantwoorden voor de rechter, wat betekent dat ze in ene formele rationaliteit moeten kunnen worden gevat en nog wel binnen een formele logica. Da’s wel een heel eng mensbeeld.

Gent –de stad die zich beleidsmatig, bij uitstek profileert als multi-cultureel- moet via een onderzoek vaststellen dat net in ‘hun’ stad zwaar wordt gediscrimineerd op de huur-(woning)markt. Deze vaststelling wijst er toch wel op dat de ADW aan de ene kant en het  eigenaarsrecht aan de andere kant ernstig met mekaar in botsing komen. Het is ook deze botsing van rechten/wetten, welke Storme in gedachten had/heeft bij zijn pleidooi. Concreet zegt hij hierover, als antwoord op de vraag,

A(nti)D(iscriminatie)W(et) is er toch om de zwakkeren te beschermen?
Dat doet deze wet niet. Als ik mijn appartement wil verhuren, dan riskeer ik om door iedere gefrustreerde kandidaat-huurder voor de rechter te worden gesleept. Ik moet dan gaan uitleggen waarom hij het niet kreeg. Als ik zeg dat ik het aan iemand anders heb verhuurd omdat ik die aardiger vond of omdat die het harder nodig heeft, dan zal ik wellicht veroordeeld worden. Slechts als ik een zuivere winstlogica hanteer, zal de rechter mij gelijk geven. Is dat dan de bedoeling van de activisten die pleiten voor ADW?
Gevolg is bovendien dat steeds meer verhuurders zo stiekem mogelijk willen verhuren. Ze bieden hun woning alleen nog aan in de privé-sfeer aan goede vrienden binnen hun netwerk. En daardoor verliezen de zwaksten, want zij hebben nood aan openbaarheid. Van ADW profiteren de goedgeorganiseerde minderheden of de delen daarvan. Maar niet de zwaksten.

Ik volg Storme in zijn redenering. Sinds kort heb ik een appartement te Huur. Recent vroeg een dame van niet-Belgische afkomst me om dit te kunnen bezichtigen, waarop ik positief reageerde. Zij zou dit eventueel huren als alleenstaande moeder met twee kinderen en maakte, na bezichtiging, een afspraak met het kantoor welke zou zorgen voor de opmaak van het verhuurcontract. Daar kwam echter volgende aap uit de mouw :

“Gisteren Mevrouw B. op kantoor gehad. Haar zus kwam er ook bij wonen, maar zou niet in het huurcontract komen. Werkloosheidsuitkering + kindergeld van 2 kinderen.

Voor de huurwaarborg ging ze een lening  aangaan bij de bank (na haar afspraak liet ze weten iets anders en goedkoper te hebben gevonden)

Mijn (nieuw) appartement heeft me ruim 200.000 euro gekost. (registratierechten inbegrepen) Een huurprijs van 650 euro/maand voor een 2-slaapkamerappartement + afgesloten garagebox in parkeerkelder, is naar mijn overtuiging een zeer faire huurprijs.  Wie het huurt maakt me niet echt veel uit.  Maar dat het  iemand moet zijn die a) voldoende financiële solvabiliteit aantoont en b) het goed zal onderhouden en er niet met ‘de hele famillie’ intrekt, daar sta ik wel op.

Alhoewel niet nodig wegens iets anders gevonden, zou ik in dit geval de kandidaat-huurder zeker hebben geweigerd. Om financiële redenen maar ook al omdat ik ‘werd belogen over wie er zou komen te wonen’

(*) Matthias Storme geïnterviewd door John de Wit, verschenen in de Gazet van Antwerpen 26 januari 2005.

Dré Wolput 13 maart 2015 (heeft nog steeds een appartement te huur)

Standaard