Opinie

Inleven, maar ook relativeren

drebr

Hoe zit het met het inlevingsvermogen van de ‘middenklasse’ t.a.v. mensen die in armoede leven, vraagt Petra Heylen van PVDA (Turnhout) zich af in de Gazet van Turnhout. Tja, eerste vraag is: vanaf wanneer behoor je tot die middenklasse? Is dat inkomensgerelateerd, of volgens de job die je uitoefent(de)? Kan je tot de middenklasse behoren als je geboren bent in een gezin van 9 kinderen? Waarvan enkel vader werkte als naarstige en tegelijk kunstige diamantslijper.

Behoor je tot de middenklasse en heb je een voldoende groot inlevingsvermogen, als je al op je 15de aan de slag ging in ’t peperkoekfabriek. En als je in je verdere leven alle kansen die zich aanboden ook met beide handen hebt gegrepen. Of wanneer je zelf op zoek bent gegaan naar die kansen?

Ben je een onmens zonder ook maar het minste inlevingsvermogen als je, omwille van jarenlang opgebouwde ervaring en honderden gesprekken met werklozen, diezelfde werklozen durft op te delen in – grosso modo – twee categorieën zoals: 1) wel willen maar niet kunnen of mogen en 2) wel kunnen en mogen maar niet willen.

Ben je een wereldvreemde middenklasser als je vrijwilliger bent in een ontmoetingscentrum van mentaal gehandicapten?

Vaststelling

De armoede in ons land is toegenomen, onder meer omwille van het sterk stijgende aantal echtscheidingen met als gevolg steeds meer alleenstaande moeders. Ben je dan een slecht mens als je het niet eens bent met de redenering dat je armoede enkel mag/kan bekijken vanuit een maatschappelijk schuldmodel maar evenzeer vanuit een individueel schuldmodel?

Ben je een ‘koele en afstandelijke’ middenklasser als je tijdens een 42 jaar durende loopbaan geen enkele frank/euro in ’t zwart hebt verdiend en bovendien op al je inkomsten flink wat RSZ èn belastingen hebt betaald en nog steeds betaald? Ach, ik zou nog wat kunnen doorgaan maar, omdat ik de Pravda (waarheid) niet in pacht heb, wil ik het hierbij laten.

Standaard

Een gedachte over “Inleven, maar ook relativeren

  1. erik l zegt:

    Na deze reactie op het betoog van mevrouw Heylen ben ik er misschien nog meer van overtuigd dat ze gelijk heeft. Ik vond het immers niet nodig me persoonlijk aangevallen te voelen door haar, ik voel me niet zo bedreigd door haar in mijn goede leventje (waar ik overigens ook hard voor werk). Ik hoef me ook niet te verdedigen.Ik ben volgens mij immers niet schuldig omdat ik tot de middenklasse behoor, maar ik ben het de mensen die minder hebben wel verschuldigd op zijn minst hun situatie te erkennen zonder hen direct te beoordelen. Misschien ben ik het hen zelfs verschuldigd mezelf een spiegel voor te houden, al dan niet geholpen door mensen als mevrouw Heylen. En heel misschien kan ik daar dan zelfs conclusies uit trekken over mezelf: ik geef grif toe dat ik ook dingen graag ‘heb’. Maar misschien kan ik ook toegeven dat ik wel genoeg bezit om een deeltje af te staan. Misschien doet het mij met mijn inkomen wel niet zoveel pijn als de overheid komt aankloppen voor iets meer voor anderen. Misschien kan ik dan ook wel passen voor een rondje zeuren over een belastingverhoging of over een mogelijk gemiste indexsprong van mijn loon.Ik vermoed trouwens dan er wel meerdere mensen rondom me het ook met net iets minder zouden kunnen doen. Maar misschien weten ze het nog niet allemaal. En misschien kunnen mensen als mevrouw Heylen hier en daar wel iemand doen nadenken die haar betoog niet onmiddellijk reduceert tot een persoonlijke aanval of een beschuldiging, want er staat volgens mij meer in haar tekst.Moest je het trouwens écht afvragen: als je met een broodje met een dubbele worst van op een kerstmarkt op de foto kan gaan, met een auto rondrijdt en opiniestukken kan schrijven over je bedreigde ARCO-aandelen, kan je gerust stellen dat je tot de middenklasse behoort. Er zijn mensen die zich dergelijke aankopen echt niet kunnen veroorloven. Ik denk dat velen voor zichzelf gemakkelijk kunnen uitmaken of ze tot de middenklasse behoren.En nog even over die werklozen waar je zo vanzelfsprekend over schrijft: ik zie naast je tekst dat je bruggepensioneerd bent (tegenwoordig werkloos met bedrijfstoeslag) op je zestigste. Behoor je zelf tot categorie 1 of categorie 2? Of is er een derde categorie: werklozen die niet elke euro twee keer moeten omdraaien en daarom zelf mogen kiezen wat ze voor de maatschappij doen? Het antwoord doet er niet toe. Misschien moet ik gewoon even goed nadenken voor ik mijn mond opendoe over iemand die in een andere situatie zit dan de mijne. Maar moet ik dat dan alleen?

    Like

Reacties zijn gesloten.