Vandaag, 7 mei 2026…is het 20  jaar geleden  dat mijn echtgenote  (°20/9/1957) en moeder van onze zoon Geert,  is gestorven aan de ziekte A.L.S. (*)  De dag en het uur waarop hadden wij zelf gekozen.

Er werd bij haar euthanasie toegepast wellicht als één van de eersten in Turnhout.  De wil dat dit zou gebeuren had zij kort na de diagnose die op 17 juni 2004 was vastgesteld, ook uitdrukkelijk gevat in een wilsbeschikking. De Belgische wet op euthanasie werd op 28 mei 2002 afgekondigd,  amper twee jaar voor haar diagnose van  A.L.S.,

Maar, A.L.S. is een steeds voortschrijdende verlammingsziekte. Toen het eenmaal zo ver was, dat Jeeke  haar wilsbeschikking –euthanasie- wou laten uitvoeren,  was zij evenwel ‘fysiek’ niet meer bij machte om de procedure in werking te stellen. Zij kon al een hele tijd niet meer praten en het intikken op een ‘mini PC’ kon nog maar zeer moeizaam. Zo moeizaam zelfs dat ik of een andere persoon daarbij haar hand diende te ‘richten’. 

Concreet betekende dit,  dat  ikzelf –op haar aangeven, want haar geest is tot op haar allerlaatste levensmoment,  100% lucide gebleven- de nodige stappen moest  zetten.

Afspraken maken met de huisarts die de euthanasie zou uitvoeren. Zelf de medicatie daartoe gaan halen bij de apotheker. Een neutrale -ons onbekende- arts ontvangen en hem helpen bij de ondervraging van mijn vrouw die nog enkel met een minieme hoofdbeweging kon antwoorden…

Wij hadden met mekaar, vooraf de wil en de uitvoering tot euthanasie zeer goed doorgesproken. Bovendien was de wilsbeschikking daartoe al bij het vaststellen van haar ziekte -A.L.S.- opgemaakt. Zelf had ze altijd duidelijk gesteld naar haar gezin en haar broers en zussen toe, dat de euthanasie moest worden toegepast zodra, zoals ze dat zelf uitdrukte, alle geneugtes van het leven verdwenen waren.

Dat ze enkele weken voordien een maagsonde moest laten plaatsen om haar voeding te kunnen geven, was het signaal voor haar, en van haar voor ons, dat het nu wel mocht ophouden.

Ondanks dit alles ben ik na haar sterven, herhaaldelijk en badend in het zweet wakker geworden. Met telkens opnieuw de vraag heb ik wel juist gehandeld ??.  Uren was ik dan serieus van slag. Telkens weer moest ik mezelf overtuigen dat dit wel degelijk haar wens was geweest. Dat zij wel degelijk van mij verwachtte dat ik ervoor zou zorgen dat haar wens , kon worden uitgevoerd.

Het is maar omwille van het gegeven dat we met mekaar een sterke en liefdevolle band hadden en bovendien ook de zorg die zij nodig had, met de nodige liefde voor mekaar hebben kunnen/willen geven. Maar nog belangrijker, omdat zij, ondanks haar bijna totale fysieke aftakeling tot op de allerlaatste seconde van haar leven, helder van geest is gebleven, dat ik uiteindelijk niet in een gewetensconflict terecht gekomen ben.

Drie jaar na haar overlijden, leerde ik Rita, een lieve vrouw kennen. Een weduwe wiens echtgenoot in 2005 plots was overleden wegens een hersentrauma. Vanaf toen heb ik -onbewust- de juiste persoon gevonden om mijn en haar ervaringen te delen. Zo zijn we samen  op weg gegaan in de zoektocht naar een -verder- betekenisvol leven. Verdriet, maar ook vreugde en liefde met mekaar delend.

*  Wat is A.L.S. ?   https://www.hersenstichting.nl/hersenaandoeningen/als-amyotrofische-lateraal-sclerose/