Opinie

Italofiel

Wie wat  vertrouwd is met de Christelijke Arbeidersbeweging, het ACW en de KWB, weet dat zowel KWB als KAV vroeger vele Lourdesreizen organiseerden. Sinds 25 jaar doen ze dat ook met de fiets

En al lang niet meer naar Lourdes alleen. Ook de naam veranderde in GOVAKA (goedkope vakanties) Voor het 3e jaar op rij was ik ook deze vakantie een vrijwilliger-begeleider van een fietstocht. In 2009 ging het richting Leuven-Barcelona. 2010 vertrokken we aan de Frans-Spaanse grens richting Santiago De Compostella. Dit jaar werd het Milaan-Rome. Met 25 goed getrainde fietsers vatten we de tocht aan te Vigevano met de bedoeling om zo een 950km en 7 dagen later aan te komen in Rome. Tussendoor deden we  Acqui Terme, Rapallo (aan de kust), Pisa, Siena, Assisi en Orvieto aan. Allemaal steden die een belangrijk kunstpatrimonium herbergen.

Enkele vaststellingen onderweg. Om te beginnen is de kwaliteit van de wegen ronduit abominabel slecht te noemen. Fietspaden kennen ze al helemaal niet. Bovendien zijn de wegen erg druk bereden door auto’s en moto’s. Met -voornamelijk-Italianen die minstens één hand hebben vastgekluisterd aan hun claxon! Er is vele jaren niks geïnvesteerd in dit wegennet, zoveel is duidelijk. Misschien een tip voor Vlaams Minister van openbare werken Crevits. Zij zou ze daar in Italië kunnen gaan leren hoe je wegen aanlegt en vernieuwd wanneer nodig. De slechtste wegen bij ons zijn pareltjes vergeleken met wat we in Italië onder de wielen kregen geschoven.

Er waren in onze groep ook enkele deelnemers die vroeger Italië al eens verkenden met fiets en trein. Zij waren uitermate tevreden over de stiptheid, zowel als over de dienstverlening van de Italiaanse ‘nmbs’ zeg maar. Misschien moet Crevits dan maar meteen Inge Vervotte meenemen. Zij kan inzake stiptheid en kwaliteit dienstverlening blijkbaar nog wel wat opsteken bij de onderdanen van Berlusconi.

Tijdens onze fietselijke verplaatsingen deed zich ook één (gelukkig maar één) zware valpartij voor. Passanten hadden blijkbaar en ambulance gebeld die dan ook snel ter plaatse was. De ongelukkige fietser meende echter dat het niet nodig was om zich te laten afvoeren naar een ziekenhuis. Dus nam ik hem maar mee in de volgwagen, waar vrij snel bleek dat er misschien toch wel iets ernstig aan de hand kon zijn. In een dorpje even verderop werd er gestopt en via de plaatselijke apotheek werd een dokter gebeld. Ook deze was in géén tijd ter plaatse. Na een onderzoek liet hij onze medefietser overbrengen naar een wat verder gelegen polykliniek. Enkele weken geleden was ik met een groep mensen in Damme. Daar werd ook een al wat ouder persoon onwel. We vroegen aan de uitbater v/h restaurant om een dokter te bellen. Van de 3 dokters die werden gevraagd om langs te komen, kon (wou?) niemand zich vrijmaken…

Ook een opvallende vaststelling : in zowat alle hotels waar we verbleven werd ’s morgens in alle vroegte het personeel aangevoerd door een busje met Roemeense nummerplaten. Waar hebben we dat nog gezien?!

Laat het wegennet dan al erbarmelijk zijn, gelukkig heeft Italië wel wat te bieden inzake natuur. We passeerden via enkele prachtige natuurgebieden en reuzegrote meren. En natuurlijk is er ook het werelderfgoed in verschillende steden. In Assisi merkte ik opvallend veel jongeren in en rond de prachtige basiliek van Sint-Clara. Eigenlijk is het daar ‘Sancta Maria deli Angeli’. Prachtig staaltje van architectuur. Heel veel biechtstoelen in deze kerk met aan elke biechtstoel lange rijen wachtenden, waaronder zeer veel jonge mensen ‘all over the world’. In Rome dan weer hadden we slechts enkele uren de tijd om het vele cultuur-historische erfgoed te bekijken en te bewonderen. Daarbij hoort uiteraard ook het Sint-Pietersplein. Als je beperkt bent in de tijd is het ‘hop-on/hop-off’ busvervoer een goed alternatief. Zo zie je -weliswaar snel en beperkt- de vele schoonheden van Rome. Voor mij was het een eerste en aangename kennismaking met Italië. Een echte ‘Italofiel’ kan je me dan ook nog niet noemen. Maar : voor herhaling vatbaar!

 

 

Standaard